EN

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Black Bedouin, by Mohammed Zenia and Tenaya Nasser is a book of the IMMEDIATE — written immediately (in the span of five days, very literally at the printing press at 1080PRESS) in response to the current genocide against, and in solidarity with, the people of Sudan and in the context of immediate echoes in Palestine, Congo, Pakistan, and more — and throughout it all imbued with the immediacy that the global situation demands of us and our moral consciences. Black Bedouin rings in the creative immediacy of New York School all-night-writing-to-mimeograph-next-day with the political immediacy of a this-is-happening-right-now Crass single or Etel Adnan's incomparable (but here spiritually correlated) The Arab Apocalypse. In other words, Black Bedouin hits every star in a very cool and specific constellation. — Dave Morse

The poet, the unknown being… a loony, a dreamer, a hermit. The poet writes poetry… but really, what is poetry? Arts, politics, mere amusement?

This little book is an insight into the mindset of someone who just can’t help but to be a poet. It is a manifesto for the freedom of thought and expression, an essential source of motivation and inspiration for readers and writers alike.

Anisur Rahman (b.1978) made his poetic debut in 2003. As a journalist, translator and playwright he has further contemplated the poetic mind. Born in Bangladesh, he writes in both Bengali and English, but nowadays lives exiled in Sweden.

Organs, hormones, toxins, lesions: what is a body? In 3 Summers, Lisa Robertson takes up her earlier concerns with form and literary precedent, and turns toward the timeliness of embodiment. What is form's time? Here the form of life called a poem speaks with the body's mortality, its thickness, its play. The ten poem-sequences in 3 Summers inflect a history of textual voices – Lucretius, Marx, Aby Warburg, Deleuze, the Sogdian Sutras – in a lyricism that insists on analysis and revolt, as well as the pleasures of description. The poet explores the mysterious oddness of the body, its languor and persistence, to test how it shapes the materiality of thinking, which includes rivers and forests. But in these poems' landscapes, the time of nature is inherently political. Now only time is wild, and only time – embodied here in Lisa Robertson’s forceful cadences – can tell.

‘Robertson makes intellect seductive; only her poetry could turn swooning into a critical gesture.' —The Village Voice

Cadavres rassemble 13 poèmes écrits par Phœbe Hadjimarkos - Clarke sur les errances dans les villes âpres, les campagnes humides et les maisons branlantes. Les poèmes sont accompagnés de 15 dessins de Rozenn Voyer.