EN

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Hardly War, first published in the USA in 2016 and finally published in the UK in 2025, splices the personal and political to dizzying effect in a poetry fluid with forms and genres including reportage, memoir, opera libretto, archival photos and drawings. Using artefacts from Choi’s father, a professional documentary photographer during the Korean and Vietnam wars, she explores her paternal relationship and heritage. Here poetry and geopolitics are inseparable twin sisters, conjoined to the belly of a warring empire.

Choi’s KOR-US Trilogy (Hardly War and the subsequent DMZ Colony and Mirror Nation) brings us a new poetic language to learn. Suggestive and subtle in its connections and allusions, there is an exhilarating freedom in its playful form, all while looking straight at the brutality of colonialism and dictatorship.

The playful, inventive, and lyrically quick poems comprising The Grimace of Eden, Now orbit the strange space halfway between Tennyson and the Metaverse, veering between the natural world and a sci-fi universe, between inner feelings and outward observations, with questions of divinity alongside domestic life, spiders, dishes, and spaceships. The roving eye of these poems wanders through spacetime carrying irreverent theologies and exploring what it could mean to be living, sensate, and awake in this weird moment in time, exposing a mixture half of awe and half of madness. 

Cody-Rose Clevidence is the author of Aux Arc / Trypt Ich (Nightboat Books, 2021), Listen My Friend, This is the Dream I Dreamed Last Night (The Song Cave, 2021), Flung/Throne (Ahsahta, 2018), and BEAST FEAST (Ahsahta Press, 2014), as well as several chapbooks (Fonograf Editions, flowers and cream, NION, garden door press, Auric). Occasionally a visiting poetry professor at the Iowa Writers Workshop, they live in the Arkansas Ozarks alongside three loyal, sentient pets, and the continuous void.

Woven from poems, prose, photographs, and drawings, Don Mee Choi's DMZ Colony is a tour de force of personal and political reckoning set over eight acts. Evincing the power of translation as a poetic device to navigate historical and linguistic borders, it explores Edward Said's notion of "the intertwined and overlapping histories" in regards to South Korea and the United States through innovative deployments of voice, story, and poetics. Like its sister book, Hardly War, it holds history accountable, its very presence a resistance to empire and a hope in humankind.

Drawing on the history of “romance” as the troubadours knew it and the titular flower’s ancient allegories for sexuality and mystery, Reines plunges into feminine archetypes to explore masculine pain: “I have always liked helpless / & terrible men because they break my mind.” In these poems, inherited ideologies of gender performance are replaced with bold vulnerability: paradoxes of power and surrender transmute the speaker’s understanding of suffering, desire, and the soul.

The voice in The Rose is wry and bare, approaching the connection between erotic love and spirituality with humor. Investigating war, maternity, violent sensuality, and the role of language in magical acts, Reines is unafraid to uncover the “secret / & terrible shovelings / Of love,” and the result is a bloody and pulsing, sexy and unabashed bloom.