Rave

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

In Prairie, Dresses, Art, Other Danielle Dutton imagines new models for how literature might work in our fractured times. Dutton’s writing is as protean as it is beguiling, using the different styles and different spaces of experience to create a collage of the depths and strangeness of contemporary life.

This hybrid literary collection covers an inventive selection of subjects in four eponymous sections which contrast and echo one another, challenging our expectations and pushing the limits of the dream-like worlds and moods that language might create.

‘Danielle Dutton is a writer whose work I wait for. When a new book comes, I keep it very close… Her growing body of work is among the most formally inventive (and therefore essential) I can think of, and Prairie, Dresses, Art, Other is a vital, enlivening addition to it.’ – Kate Briggs

Danielle Dutton is the author of the novels Margaret the First and SPRAWL, the prose collection Attempts at a Life, the illustrated nonfiction chapbook A Picture Held Us Captive, and she wrote the text interpolations for Richard Kraft’s Here Comes Kitty: A Comic Opera. Her fiction has appeared in magazines and journals including The New Yorker, The Paris Review, The White Review, Harper’s, BOMB, and NOON. Dutton teaches at Washington University in St. Louis and is cofounder and editor of the award-winning feminist press Dorothy, a publishing project. Born and raised in California, she has lived on the (former) prairie now for roughly twenty years.

A wickedly funny work of depraved genius by one of Brazil’s most radical twentieth-century writers; imagine the Marquis de Sade as written by Clarice Lispecter.

An electrifying masterpiece by one of modern Brazilian literature’s most significant and controversial writers, Hilda Hilst takes us into the disorder and beauty of a mind restlessly testing its own limits.

Every month I ingested the body of God, not in the way one swallows green peas or agrostis, or swallows swords, I ingested the body of God the way people do when they know they are swallowing the More, the All, the Incommensurable, for not believing in finitude I would lose myself in absolute infinity…

The Obscene Madame D tells the story of Hillé, a sixty-year-old woman who has decided to abandon conventional life and spend the rest of her days in contemplation in a recess under the stairs. There, she is haunted by the perplexity of her recently deceased lover, Ehud, who cannot understand her rejection of common sense, sex and a simple life in favour of metaphysical speculations that he considers delusional and vain. 

In a stream-of-consciousness monologue that’s part James Joyce, part Clarice Lispector, and part de Sade, Hillé speaks of her search for spiritual fulfilment from a space of dereliction, as she searches for answers to great questions of life, death and the relationship between body and soul.

Translated by Nathanaël and Rachel Gontijo Araujo

Insula est un roman d’anticipation aussi intime que spéculatif qui mêle autofiction, confession intime, esthétique queer, jeu vidéo, et une formidable vision apocalyptique du monde contemporain. Insula (île, en latin), c’est d’abord le nom d’un jeu clandestin de réalité augmentée d’un nouveau genre : il suffit d’ingérer une pilule stupéfiante et illégale pour accéder à la simulation. Théo, le narrateur, en apprend l’existence lors d’une fête de cruising queer, au sommet d’un immeuble désaffecté du centre de Londres, dans une atmosphère d’apocalypse. Un garçon s’effondre à ses pieds quelques minutes après avoir consommé la substance, et pleure des larmes de sperme. Mais Théo doit tout interrompre pour se rendre au chevet de son père mourant, dans un hôpital parisien. C’est le moment de la dernière nuit, du dernier souffle et des derniers aveux. Le mot insula revient, cette fois dans la bouche des médecins, pour désigner une partie flottante du cerveau ravagée par la maladie, comme une île qu’on a dans la tête. Alors que les médias annoncent la disparition de plusieurs personnes qui auraient pris une pilule d’insula, l’étau se resserre sur Théo qui se résout à son tour à prendre un cachet prohibé avec l’intuition que les avatars ne sont que des fantômes, et qu’il pourra ainsi retrouver son père dans l’autre monde.

Ce roman aux accents dantesques (vision d’un enfer digital qui n’est que le double du monde réel), entre vertige technologique et exploration du désir, est marqué par la pensée critique du réel et la pop culture (Final Fantasy, Kanye West). Il ouvre un univers parallèle pour raconter l’histoire d’une traversée intime, convoquer des époques, des territoires et des identités multiples, dans une seule et même histoire qui navigue entre témoignage et fantasme. Dystopie, histoire d’amour et de fantômes, enquête et cauchemar, Insula est un portail entre plusieurs dimensions, le vrai et le faux, le réel et le digital, la vie et la mort.