Vloekschrift

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Ahmad Almallah’s third poetry collection considers the impossible task of being a Palestinian in the world today.

When genocide is the question, can the answer be anything but wrong? In Wrong Winds, written during the first months of Israel’s genocidal assault on Gaza, Palestinian-American poet Ahmad Almallah converses with the screams echoing throughout the West. Traversing European cities, Almallah encounters the impossibility of being a Palestinian, left alone in a world full of sympathizers and enemies. Through a continuous unsettling of words and places, considering the broken voices of Western poetry (Eliot, Lorca, and Celan, among others), the poems in Wrong Winds discover the world again and form an impossible dialogue with the dead and dying.

Precipitous philosophies. Synaptic-nerve narrations. Syntactic spirals. Hyper-coiled horizons. Will Alexander’s mental range has arrived. An anomalous scripting of the word “automatic,” Aunonomic Reasoning is a whirlwind of lingual torrents triggered by creative mishearing that at once exposes the occupations of orthodox surrealism, summons a voice for the scathed populace of imperial affliction, and forges new paths of phonetic potentiality to mend semantic injury. Pushing prosaic margins beyond their boundaries, these texts take on the etymological condition of the essay as “attempt” with iridescent siege, prepositional frenzy, paratactic provocation, noetic disreckoning, and a critical demand to dismantle: all of which signatures of Alexander’s unilateral poetic innovations.

A collection of linked essays concerned with the life and mind of the writer by one of the most original voices in contemporary literature. Each essay takes a day as its point of inquiry, observing the body as it moves through time, architecture, and space, gradually demanding a new logic and level of consciousness from the narrator and reader.

"Renee Gladman has always struck me as being a dreamer—she writes that way and the dreaming seems to construct the architecture of the world unfolding before our reading eyes."
—Eileen Myles

WINNER of the 2017 Firecracker Award for Nonfiction from the Community of Literary Magazines and Presses (CLMP).

Renee Gladman is a writer and artist preoccupied with lines, crossings, thresholds, geographies, and syntaxes as they play out in the interstices of poetry and prose. She is the author of ten published works, including a cycle of novels about the city-state Ravicka and its inhabitants, the Ravickians; Calamities, a collection of linked essays on writing and experience, which won the 2017 Firecracker Award in Nonfiction; and a monograph of ink drawings, Prose Architectures. She lives in New England with poet-ceremonialist Danielle Vogel.