Vloekschrift

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Presence Detection System is a collection of presence detection systems written between 19015 and 19017 by my mother’s daughter. Its composition was marked by the many things we came to violently disagree about, and it was thought, back then, that an abandonment of comparison could be the only way out. For example, we disagreed and disagree about whether to call what we call ourselves ‘misprisions.’ We disagreed and disagree about where to drape our lone antimacassar, how to clean it, who made it, etc. We disagreed and disagree about what is and isn’t an instance of gambling, which itself is, my mother would joke, “a kind of wager labour.” We even disagreed and disagree about love, even though we experience it, talk about it, act upon it and theorize it in exactly the same way.

Nora Collen Fulton is a poet living in Montreal. Her first book, Life Experience Coolant, was published by Bookthug. Presence Detection System is her second collection of poems, and her third, Thee Display, is forthcoming next year through the Documents Series, co-produced by the Center for Expanded Poetics and Anteism Books. She currently occupies herself with doctoral studies; her research attempts to apply debates in philosophy regarding the relationship between ontology and mathematics to the ontological stakes of trans studies.

Poet, philosopher, speculative architect and transdisciplinary artist, Madeline Gins is well known for her collaborations with her husband, the artist Arakawa, on the experimental architectural project Reversible Destiny, in which they sought to arrest mortality by transforming the built environment. Yet, her own writings — in the form of poetry, essays, experimental prose and philosophical inquiries — represent her most visionary and transformative work. Like Gertrude Stein before her, Gins transfigures grammar and liberates words. Like her contemporaries in conceptual art, her writing is attuned to the energized, collaborative space between reader and page.

The Saddest Thing Is That I Have Had to Use Words: A Madeline Gins Reader is a revelatory anthology, edited and with an introduction by the writer and critic Lucy Ives. It brings never-before-published poems and essays together with a complete facsimile reproduction of Gins' 1969 masterpiece, WORD RAIN (or A Discursive Introduction to the Intimate Philosophical Investigations of G, R, E, T, A, G, A, R, B, O, It Says), along with substantial excerpts from her two later books What the President Will Say and Do!! (1984) and Helen Keller or Arakawa (1994). Long out of print or unpublished, Gins' poems and prose form a powerful corpus of experimental literature, one which is sure to upend existing narratives of American poetics at the close of the 20th century.

Edited by Lucy Ives. 

Fiercely devoted to the margins of life in the generation after the devastating first wave of the AIDS epidemic, this cathartic collection of poems explores illness, travel, contagion, the meaning of home, identity, tainted purity, and the bits of life that contain them and hold them together in spite of the harsh exigency of daily life. In more than 40 pieces, Chin fearlessly delivers everything from his first exposure to science (Magnified) to a mail order fantasy experience (I Buy Sea Monkeys); from backroads travel in Asia (Little Everest in Your Palm) to the plight of immigrants in America (The Men's Restroom at the INS Building). Chin's brutal honesty and sharp humor frame a profound and original collection.

Justin Chin is the author of two collections of poetry, Harmless Medicine and Bite Hard (Manic D Press), and two collections of essays, Burden of Ashes (Alyson Press) and Mongrel: Essays, Diatribes and Pranks (St. Martin's Press). In the 1990's, as a performance artist, he created several performance works that were presented nationally and abroad.