The Ideal Lecture

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

A short text or a long line written by Mette Edvardsen for Etcetera magazine (June 2018) on an invitation to elaborate on her approach to text, writing and speech from a choreographic point of view. Held by a cardboard cover, the text is here published on its own as a very slim book.

4SPIKE & howawfulallanis, Alex Less, Alice Royer, Alligataure, Amelie Clicquot, Anjol, Arañada, Axel Fievet , Axelle Bourguignon, Baron & Tosma, Charlie Cooper, Charlotte Sallan Gémard, Délora Abbal, Elliott Sanchez, Erimoczi, femo, Fleur Douglas, Gaia Bergelin & Inès Camrla, Justine Bouvet, Kara, Kiara Patry, Lilian Magardeau & Elisa Grondin, Loreleï, Lucile Moreau, Manon Souza, Marie Martin Design, Mira, Migraine, Nathan Peron, Nathanael Brelin, Nomaison, Ema Tomas, Othilie Jourde Ledoux, Piquico , Rémy Bellariva, Séraphin Degroote Ferrera et Arthur Diguet, Syan Fischer, Tanikawa Sari, Vanessa Kintzel, Virginie Contier, Viviane Le Borgne, Zoé Vincent. 

Since the 1970s, Cynthia Hawkins has investigated the potentials of abstract painting. While often beginning a work or series with a predetermined concept or strategy, Hawkins’s process-oriented practice simultaneously embraces the improvisational to create a systemized space for her continually evolving vocabulary. From 1979 to 1981, important early years in the elaboration of her work, Hawkins documented these developments in a journal. A record of routine and the everyday, the journal also gathers sketches, notes for new and in-progress works, and responses to contemporary art and criticism, bringing the artist’s process, experimentation, and reflections on materials, formalism, abstraction, and figuration into relief. 

Art Notes, Art also offers a picture of the burgeoning Black-owned gallery scene in 1970s and ‘80s New York that Hawkins was an important participant in—including Cinque Gallery, Kenkeleba Gallery, and Just Above Midtown, where she had her first solo exhibition in 1981–as well as the women artists’ circle she was an active member of, which hosted weekly shares, critiques, exchange, and amplification of each others’ work. An important glimpse into Hawkins’s creative process and artistic community, Art Notes, Art is richly illustrated with works by the artist produced during this key period–some of which are now lost–photographs and ephemera, and a visual archive of contemporaneous work by her peers.

Editor: Ananth Shastri
Managing Editor: Rachel Valinsky

Tense is a never-realised publication, written and composed by Lucy Lippard and Jerry Kearns in 1984, that only now has been released in a very limited run on our imprint. The book accompanied the exhibition Top Stories, which took a closer look at the 29 issues of the prose periodical with the same title, founded in the late 1970s by Anne Turyn.

Top Stories was dedicated to fiction by emerging women artists and writers from that time. Tense was originally intended to become part of the series as well, but never made it to print. It was only recently – during the making of the exhibition at Amsterdam’s Kunstverein – that the original mock-up was retrieved from the editor’s archives and finally sent off to the printer.

Superior and Inferior presents a facsimile reprint of Italian abstract artist and feminist Carla Accardi's provocatory publication Superiore e Inferiore and the first ever English translation of the full text.

"In this book, I have bought together the transcripts of dialogues I recorded on tape in three girls' classes from the first, second and third year of a state middle school. For having proposed this unauthorised activity, I was dismissed from teaching in the light of a formal complaint". – Carla Accardi introducing her book Superiore e Inferiore, 1972.

First published in 1972 by Carla Accardi, the book Superiore e Inferiore features discussions among girls at a middle school—all between 10 and 13—about society's discriminatory behaviour towards women. They also commented the Manifesto of the revolutionary feminist group Rivolta Femminile—collectively written by Accardi, art critic and feminist activist Carla Lonzi, and Elvira Banotti—which first appeared posted on city walls in Rome in July 1970. For having discussed sex-related issues with pupils, Accardi was fired and permanently suspended from teaching. (Her letter of dismissal issued by the Italian Ministry of Education forms part of the introduction to the book.) Along the lines of Pasolini's Comizi d'Amore (Love Meetings), Accardi's own voice is secondary in the book, giving way to the thoughts, narratives, opinions, and debates expressed among girls on the role of women and girls, family conflicts and intimate relations.

Carla Accardi (1924–2014) was an Italian abstract painter associated with the Arte Informale and Arte Povera movements, and a founding member of the Italian art groups Forma (1947) and Continuità (1961). She experimented with different forms of art, such as black and white painting and Sicofoil. During the late 1970s, she became part of the feminist movement with critic Carla Lonzi. Together, they founded Rivolta femminile in 1970, one of Italy's first feminist groups. Accardi's first solo exhibition in the United States was in 2001 at MoMA PS1.