Vloekschrift

In Bewogen selfies onderzoekt Obe Alkema de verhouding tussen landschap en herinnering. Wat treft hij aan bij terugkeer naar belangrijke plaatsen uit zijn geheugen? Wat herinnert hij zich niet, maar Google wel? Is er een gedenkschrift te puren uit zijn metadata?

Memoires, rechtstreeks verteld en met omwegen, uit eerste hand en van horen zeggen. Archieven en herinneringen eisen spreektijd, houden het niet meer droog of worden tot spreken gebracht. Wat hebben ze eigenlijk te melden? Ze lopen helemaal leeg, net als Alkema zelf. Een leven zoals zovele, poedelnaakt en geretoucheerd, vol zin en onzin.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

STW, your favourite station! functioneert als een radioprogramma. Een boek dat lyrisch proza uitzendt van We make stuff up for a living (een CV medley) tot COMPUTER_SONG, een ceremoniële quiz met Adult Hood & Young als protagonisten, een grillige anekdote van iemand die zich ergert aan een Call Service, en meer! Thanks for tuning in!

Slangen krioelen in de sarcofaag van het heden, in de krochten van de popcultuur, in de mummie van de natuur, in wondes en rot vlees, in artificiële woestijnen en op geoliede dad bods. Ze wentelen zich rond beursgrafieken, raken verstrengeld met wurgende algoritmes, orkestreren een trage ondergrondse revolutie. Een meisje snijdt zich aan een nepdiamanten piramide en werpt haar slangenvel van zich af.

Dominique De Groen is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze publiceerde de dichtbundels Shop Girl (2017), Sticky Drama (2019) en offerlam (2020). Ze werd genomineerd voor de Poëziedebuutprijs Aan Zee 2018, de Herman de Coninckprijs 2020 en de Fintroliteratuurprijs 2021 en won de Frans Vogel Poëzieprijs 2019 en de Fintropublieksprijs 2021.

Nasleep neemt de protesten rondom het Gezi Park in 2013 als vertrekpunt en verkent gaandeweg wat er is overgebleven van dit historische moment waarin een andere wereld voor het grijpen leek. Het zijn gedichten die laveren tussen ritmische, conceptuele en kritische noise enerzijds en postrevolutionaire affecten anderzijds, tussen politise­ring enerzijds en onmacht en radeloosheid anderzijds.

Partie sur les sites de la dernière briqueterie artisanale de Riemst et de la recyclerie de briques d'Alexander van Mosselaer, Juliet Mérie en ramène un récit poétique qui explore notre rapport à la matière vivante et questonne le cours de la vie. 

Loin d'être un documentaire, ses photographies créent un rapport ambigu entre la perception des espaces visités et l'allégorie qui s'installe. La possière se soulève pour dévoiler les lieux de vie et de mort des briques qui dessinent le paysage belge. 

Obsessing on the relationship between creation and absence, Argentine poet Liliana Ponce presents an unsettling meditation on body, language, and self. For the first time in English, this edition brings together Ponce’s serial poems from the closing years of the twentieth century, the widely anthologized Theory of the Voice and Dream and Fudekara, a shorter sequence written in response to a Japanese calligraphy course. In these major works, Ponce questions the nature of writing itself, of how to write when to write today is an emptiness, or when mouth and voice cannot find each other. Breaking with Argentine poetic conventions, Ponce charts a new model for poesis—oneiric, embodied, and urgent. As she says, I write so I don’t have to speak, so I don’t have to watch.

Cattle prods confused for northern lights, peyote desert music in the car radio, the Brady Bunch remixed to falsettos driving off into the sunset kind of coded and depleted of love for the mountains. "10 Wyomings" reaches out into the recess of a cultural imagination, memoir-eque in a place and digging around in the cross over between what's been placed in the head and the experience of being out on the range balancing that time to the importance of a place just being there and drop some good poems in the bucket.