Robida 11 - on orchards

'In de poëzie kunnen twee verschillende werelden elkaar ontmoeten, door gedichten kunnen we zonder ID denkbeeldige grenzen overschrijden en in dezelfde denkbeeldige ruimte verblijven. Maar is die ruimte wel dezelfde? Kunnen we losbreken uit onze rollen van slachtoffer en medeplichtige? Kunnen gedichten ons leren ons te identificeren met ongevoelde pijn? Wat spreekt er uit onze ontmoeting op papier?' - Anne Vegter

'Een dichter moet egoïstisch zijn, moet een eenzame wolf zijn, maar soms ontmoeten eenzame wolven elkaar in de wouden en jagen ze samen. Twee dichters, één boek: niet noodzakelijkerwijs om iets nieuws te bouwen, maar om de muren af te breken die ons tegenhouden wanneer we naar de andere oever willen oversteken. De Steen van Rosetta, die ervoor zorgt dat we het ongelezene lezen.' - Ghayath Almadhoun

Ghayath Almadhoun (1979) werd geboren in het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk in Damascus als zoon van een Palestijnse vader en een Syrische moeder. Hij studeerde Arabische literatuur aan de Universiteit van Damascus en werkte als cultureel journalist. Sinds 2008 woont hij in Stockholm. In Nederland verscheen in 2014 zijn lovend besproken dichtbundel 'Weg van Damascus'. Anne Vegter woont en werkt in Rotterdam. Van haar hand verschenen onder andere de verhalenbundels 'Ongekuiste versies' en 'Harries hoofdingang' en de dichtbundels 'Aandelen en obligaties', 'Spamfighter' en 'Eiland berg gletsjer'. Haar werk werd meermaals bekroond. De afgelopen vier jaar was ze Dichter des Vaderlands. De gedichten van Ghayath Almadhoun zijn uit het Arabisch vertaald door Djûke Poppinga.

In het begin van de jaren 1970, hield Guy Rombouts een notaboekje bij waarin hij alle woorden, bijvoeglijk naamwoorden en werkwoorden bijhield die hij tegenkwam tijdens het lezen en die met elkaar verbonden waren door het voegwoord ‘en‘.

Ongeveer 50 jaar later en met de hulp van de grafische vormgever Jeroen Wille, is de transcriptie van zijn aantekeningen gepubliceerd als een boek dat gelezen kan worden in twee richtingen (en als enige boek coronaproof met twee tegelijkertijd).

Het boek bevat 2158 verzen met in totaal 4316 EN-combinaties.

De kortste verzen met evenveel letters:

A EN Z

4 EN 6

De langste verzen met evenveel letters:

ONUITSPREKELIJKHEDEN EN IMPONDERABILIA

ONEVENWICHTIGHEID EN ZELFOVERSCHATTING

In Lilacs, syringa vulgaris gives its name to a form of long poem that promotes sense memory. Here, we have one lilac for each of the senses, and a sixth for love, which synthesizes them all.

Rainer Diana Hamilton is the author of God Was Right and The Awful Truth. They write, broadly, about the forms that dreams and art have taken.

“I wanna ____ all my friends at once”: how would you complete the lyric Arthur Russell wrote for “Go Bang”? In Rainer Diana Hamilton’s hands, “smell” or “touch”—or “talk to,” for Hamilton a near-synonym for “love”—might be more appropriate than Russell’s “see.” Or maybe they’ll have argued us into believing that yet a different faculty counts among the senses, in these poem-essays that swerve from memory to love letter to argument. A narrative of lost and developed capacities, a felt history of class antagonism, a treatise masquerading as a flower, a flower in every organ—Lilacs is rude with ambition, underneath its abundant charm.” —Kay Gabriel

“Every new poem by Rainer Diana Hamilton is a gift in which poetry is made new again.” —Andrew Durbin

The future of architecture lies in the curatorial approach. This is the thesis put forward by architect Wilfried Kuehn and theorist Dubravka Sekulić in their book Curatorial Design: A Place Between, which brings together contributions from more than 30 authors working in the fields of architecture, art, and curatorial knowledge and practice.

Architectural design and the curatorial share a non-disciplinary background, and aim to assemble diverse forms of knowledge rather than specializing. Inherently transdisciplinary, then, they are at odds with the increasing division of labor in all fields of knowledge and practice. In the face of professionalization, which limits our capacity to intervene comprehensively, design and the curatorial challenge specialization and produce relational knowledge. They intend to create an in-between place, as together they form a novel practice that—in combining heterogenous forms of knowledge—takes center stage rather than serving as a moderator or mediator of sorts. What unites them is the assertion of a relational form, the autonomy of which consists precisely in teasing out relations between different elements. What happens to architectural design when it consciously enters a relationship with the curatorial?
The book is aimed at practitioners and educators in the field of architecture and design, as well as curators and exhibition makers. It contains three photo series by Armin Linke that accompany the three sections of the book: "Public School for Architecture", "Total Reconstruction," and "Designing for Co-Habitation."

Contributions by Martina Abri, Ross Exo Adams, Thomas Auer, Giovana Borasi, Susana Caló, Brendon Carlin, Peggy Deamer, Clémentine Deliss, FICTILIS, Francesco Garutti, Maria Shéhérazade Giudici, Joyce Hwang, Anousheh Kehar, Bettina Köhler, Elke Krasny, Wilfried Kuehn, Ippolito Pestellini Laparelli, Maxim Larrivée, Matthew Leander Kalil, Mark Lee, Steve Lyons for Not An Alternative, Armin Linke, Mona Mahall, Charlotte Malterre-Barthes, Dejan Marković, Ana Miljački, Erica Petrillo, Christian Raabe, Albert Refiti, Damon Rich, Christiane Salge, Ivonne Santoyo-Orozco, Anna Schäffler, Bernd Scherer, Laila Seewang, Dubravka Sekulić, Asli Serbest, Stuart Smith, Laurent Stalder, Milica Tomić.

This publication spans a decade of resilient artists and collectives in, around, and about China and the greater Sinosphere. Composed of essays, images, conversations, and projects, Shifting the Angle of Shine documents innovative tactics of artists and collectives as they weave relationships of mutuality and solidarity to thrive through the cracks.

Shifting the Angle of Shine explores how artists experiment with practices ranging from idiosyncratic business models to counterfeit and mimicry as tools for cultural change, from DIY collectives searching for stability to artists developing new ways to dance around the restrictive pressures of a capitalistic mainstream, and much more. In bringing these artists together to speak and lay compiled in this book, we ask ourselves: what kind of spaces are necessary to incubate productive conversations in an art world prone to creating destabilizing conditions?

Spanning the art nonprofit's decade of existence, a lot of the work has been documented in fragmented ways over the internet, on social media accounts, and in the memories of those there in person. Through materializing this project, this publication hopes to not only shine light on the work of some artists and collectives we admire, but also to archive their stories, processes, and methodologies that should be passed on.